Masalın Özeti: Bu masal, başarısızlığın utanılacak bir durum olmadığını; hataların öğrenme sürecinin doğal ve gerekli bir parçası olduğunu anlatır. Sabır, öz değerlendirme ve yeniden deneme cesaretinin başarıya giden yolu açtığını vurgular.
Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok uzak diyarlarda, sisli dağların ardında, Kızıltepe Ormanı adında bir orman varmış. Bu ormanda hayvanlar birlikte yaşar, herkes kendi yeteneğiyle ormana katkı sağlarmış. O yıllarda ormanın en büyük sorunu kuraklıkmış. Dereler incelmiş, çiçekler susuz kalmış.
Ormanda yaşayan genç kunduz Mino, suyla ilgili icatlar yapmayı çok severmiş. Dallar, taşlar ve çamurdan küçük düzenekler kurarmış. Bir gün büyük bir fikir bulmuş: “Ya suyu yukarı taşıyan bir çark yaparsam? Böylece dere suyunu tepeye çıkarabiliriz,” demiş. Haftalarca çalışmış. Ağaç dallarından dönen bir çark yapmış, taşlardan kanallar döşemiş. Tilkiler uzaktan izlemiş, sincaplar merak etmiş, hatta yaşlı baykuş bile yüksek daldan gözlüğünü takıp bakmış. Sonunda herkesin önünde düzeneği çalıştırılmış. Başta çark dönmüş. Ama sonra hızlanmış, hızlandıkça suyu kontrolsüz şekilde etrafa saçmış. Kanallar yıkılmış, çamurlar dağılmış. Küçük çiçek fideleri zarar görmüş. Ormanda sessizlik olmuş. Mino’nun kulakları düşmüş. Kuyruğu ıslanmış halde yere bakmış. “Ben ormana yardım etmek istemiştim,” demiş titrek bir sesle. Ama o gün icadı başarısız olmuş. Bazı hayvanlar fısıldaşmış. “Olmadı işte,” demişler. Mino utanmış, günlerce kulübesinden çıkmamış. Çarkın kırık parçaları kulübesinin önünde duruyormuş, sanki başarısızlığını hatırlatıyormuş. Bir gece yaşlı baykuş kapısına konmuş. “Ormanda en çok kim suyun akışını bilir?” diye sormuş. Mino şaşırmış. “Ben… sanırım.” “Peki bugün neden taştı?” Mino düşünmüş. “Çünkü eğimi yanlış hesaplamışım. Çark çok hızlı döndü.” Baykuş başını sallamış. “Demek ki sorun sen değilsin, hesapmış.” Demiş. Bu sözler Mino’nun içinde küçük bir kıvılcım yakmış. Ertesi sabah kulübesinden çıkmış. Kırık parçaları toplamış. Bu kez acele etmemiş. Çarkın kanatlarını küçültmüş. Kanalları daha sağlam taşlarla desteklemiş. Eğimi dikkatle ayarlamış. Her denemede not almış. Bazen yine su taşmış. Ama bu kez Mino utanmamış. “Demek ki biraz daha yavaş olmalı,” demiş.
Günler sonra çark yavaşça dönmüş. Su düzenli şekilde yukarı taşınmış. Küçük gölet dolmuş, çiçekler yeniden canlanmış. Hayvanlar sevinçle alkışlamış, sincaplar dallarda zıplamış, tilkiler hayranlıkla bakmış, baykuş kanat çırpmış. İlk deneme yanmış gibi görünse de, doğru bilgiyle yeniden alev alırmış. Eğer vazgeçseymiş, su hiç yukarı çıkmayacakmış. Artık ormanda biri yeni bir şey denediğinde ve işler ters gittiğinde, Mino gülümsermiş, “Bu sadece ilk denemeydi, gerçek icat, vazgeçmeyenlerin işi.” Dermiş. Ve Kızıltepe Ormanı o günden sonra sadece suyla değil, cesaretle de beslenirmiş. Masal da burada bitmiş.
Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masal için güzel yorum yapmanız bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.