Masalın Özeti: Bu masal, çocuklara paylaşmanın mutluluğunu ve sabırlı olmanın dostlukları nasıl güçlendirdiğini anlatan, sıcak ve sade bir masaldır.
Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, kelebeklerin uçuştuğu, rengarenk çiçeklerin açıp, misler gibi koktuğu bir bahçe varmış. Bu bahçede büyük bir kovanda arılar yaşarmış. Arılardan birinin adı Zuzu imiş. Zuzu çok çalışkanmış ama topladığı bal damlalarını kimseyle paylaşmak istemezmiş. “Bu balı ben topladım, sadece benim olmalı,” dermiş. Onun bu sözleri arkadaşlarını çok üzermiş ama diğer arılar yine de ses çıkarmış.
Günler bu şekilde geçip giderken, havalar iyice ısınmaya başlamış. Çiçekler en güzel renklerini sergilerken bir şeyler ters gitmeye başlamış. Bahçeye uzun süre yağmur yağmamış. Bu yüzden çiçekler boynunu bükmüş, kelebekler konacak yer bulamaz olmuş. Zuzu ise kovanında bal damlalarını saklayıp duruyormuş. Bir sabah Zuzu erkenden bal aramaya çıkmış, onu gören yaşlı papatya kısık bir sesle konuşmaya başlamış “Zuzu, benimle biraz bal paylaşabilir misin? Gücümüz kalmadı…” demiş. Zuzu önce beklemiş, düşünmüş. Balının azalmasından korkmuş. Ama çiçeklerin solgun halini görünce kalbi pır pır etmiş. Sabırla kavanozunu açmış ve bal damlalarını çiçeklerle paylaşmış.
O anda bahçe canlanmış! Çiçekler gülümsemiş, kelebekler uçuşmuş. Zuzu’nun kalbi ise hiç olmadığı kadar hızlı atıyormuş. O günden sonra Zuzu balını paylaşmayı öğrenmiş. Anlamış ki paylaştıkça bal azalmaz, mutluluk çoğalırmış. Masal da burada bitmiş.
Daha fazla kısa masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masal için güzel yorum yapmanız bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.