Masalın Özeti: Bu masal, çocuklara su tasarrufu, doğal kaynakların sınırlı olduğu, çevre bilinci ve sorumluluk kavramlarını kazandırmayı amaçlar. Çocukların empati kurmasını ve doğayı dinlemesini teşvik eder.
Bir zamanlar yemyeşil bir vadinin içinden neşeyle akan bir dere varmış. Bu derenin adı Şıpşır imiş. Şıpşır konuşurmuş ama bunu yalnızca dikkatle dinleyenler duyabilirmiş. Suyu şırıldadıkça masallar anlatır, taşlara, çiçeklere ve çocuklara seslenirmiş.
Eskiden Şıpşır çok mutluymuş. Kenarında kurbağalar zıplar, kuşlar su içermiş. Çocuklar yaz günleri ayaklarını suya sokar, serinlermiş. Ama zamanla bir şeyler değişmiş. Köydeki insanlar suyu gereğinden fazla kullanmaya başlamış. Musluklar açık bırakılırmış. Bahçeler taşana kadar sulanırmış. Oyun olsun diye sular boşa akıtılırmış. Şıpşır her gün biraz daha az akmaya başlamış. Önce sesi kısılmış, sonra suyu yavaşlamış. Taşlar eskisi gibi parlamaz olmuş. Kurbağalar başka yerlere gitmiş. Kuşlar susuz kalmış. Bir sabah Şıpşır çok halsiz hissediyormuş. Artık eskisi gibi konuşacak gücü bile yokmuş. Yine de son bir kez sesini toplamış ve fısıldamış: “Ben yoruldum… çünkü suyum boşa harcanıyor.” O sırada derenin kenarında Elif adında küçük bir çocuk oturuyormuş. Elif, derenin sesinin eskisi gibi olmadığını fark etmiş. Eğilip dikkatle dinlemiş. Şıpşır’ın fısıltısını duymuş. “Ben suyum,” demiş dere. “Ama sonsuz değilim. Eğer dikkat edilmezse kaybolurum.” Elif çok şaşırmış ama korkmamış. Eve gidince anne babasına anlatmış. Ertesi gün öğretmenine söylemiş. Köydeki çocuklar dere kenarında toplanmış. Şıpşır yeniden konuşmuş: “Eller yıkanırken musluk kapatılırsa, bahçeler gerektiği kadar sulanırsa, sular oyun olsun diye boşa akıtılmazsa, ben yeniden güçlenirim.” demiş. Çocuklar birbirlerine bakmış. Hepsi söz vermiş. Evlerine gidip muslukları kapatmışlar. Ailelerini uyarmışlar. Bahçelerde daha dikkatli sulama yapılmış.
Günler geçmiş. Şıpşır önce ince ince akmaya başlamış, sonra sesi biraz yükselmiş. Taşlar yeniden parlamış, kurbağalar geri dönmüş, kuşlar su içmiş. Bir sabah dere yine neşeyle şırıldamış. Elif’e seslenmiş: “Teşekkür ederim, beni dinlediğiniz için.” Elif gülümsemiş. O günden sonra köyde herkes bilirmiş ki, su çok değerliymiş. Çünkü konuşmasa bile, korunmayı beklermiş. Masal da burada bitmiş.
Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masal için güzel yorum yapmanız bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.