Hikayenin Özeti: Bu hikaye, çocuklara hata yapmanın öğrenmenin bir parçası olduğunu, yanlışların her zaman kayıp olmadığını ve sabırla bakıldığında yeni fırsatlara dönüşebileceğini anlatmak için yazılmıştır.
Uzak bir köyde, toprağı seven, sabahları gün doğmadan bahçesine çıkan Arif adında bir bahçıvan varmış. Arif her tohumu tanır, hangi çiçeğin nerede büyüyeceğini bilirmiş. Bahçesindeki her sırayı dikkatle ayırır, her fideyle tek tek ilgilenirmiş.
Bir bahar sabahı Arif, en sevdiği çiçeklerden olan mavi sümbülleri ekmek istemiş. Torbasını almış, toprağı bellemiş, tohumları tek tek toprağa bırakmış. Ama o gün yorgunmuş. Torbaların yerini karıştırdığını fark etmemiş. Günler geçmiş, Arif her sabah sulamış, beklemiş. Ama sümbüller çıkmamış. Arif çok üzülmüş. “Yanlış tohum ekmişim,” demiş kendi kendine. Hata yaptığı için kendine kızmış. Bahçeye bakmak bile istememiş bir süre. Ama yağmurlar yağmış, güneş açmış. Bir sabah Arif bahçeye çıktığında, sümbüllerin yerinde hiç görmediği bir filizin yükseldiğini görmüş. Yaprakları farklıymış, rengi alışılmadıkmış. Arif şaşırmış ama söküp atmamış. “Bir bakalım ne olacaksın,” demiş. Günler geçtikçe o bitki büyümüş. Tomurcuk vermiş. Bir sabah tomurcuklar açmış ve bahçede daha önce hiç görülmemiş bir çiçek ortaya çıkmış. Rengi gün ışığında değişiyor, hafif bir koku yayıyormuş. Köyden insanlar bahçeye gelmiş, hayranlıkla bakmış. Arif o an durmuş, düşünmüş. Eğer hatasını fark edip hemen vazgeçseymiş, bu çiçeği hiç tanıyamayacakmış.
O günden sonra Arif bahçesine farklı gözle bakmış. Yanlış ekilen tohumlara kızmamış. Her hatayı bir ders gibi görmüş. Çünkü anlamış ki bazı yollar, planlanmadan açılırmış. Ve Arif’in bahçesinde artık sadece çiçekler değil, öğrenilmiş hatalar da büyürmüş.
Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masal için güzel yorum yapmanız bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.