Masalın Özeti: Bu masal, kaybolan bir keçi yavrusunun korkusunu yönetmeyi öğrenerek cesaret kazanmasını ve yardımlaşmanın gücünü anlatır. Çocuklara sakin kalmanın, doğru karar vermenin ve empati kurmanın önemini öğretir.
Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, hayvanların özgürce dolaştığı bir yayla varmış. Bu yaylada rüzgar çan çalar gibi ses çıkarır, otlar ay ışığında altın gibi parıldarmış. Yaylanın en yüksek yamacında sürüsüyle yaşayan Bulut adında bembeyaz, yumuşak tüylü bir keçi yavrusu varmış. Bulut çok meraklıymış ama yeni yerlere gitmekten de biraz çekinirmiş.
Bir akşamüstü sürü, tuzlu taşların bulunduğu tepeye doğru yürümüş. Çoban köpeği havlayarak yolu açarken, Bulut yerde parlayan bir şey görmüş. Küçük bir yıldız taşıymış bu. Bulut birkaç adım geri kalmış. Taşı koklamış, itmiş, oynamış. Derken başını kaldırdığında sürüyü görememiş. Önce kulaklarını dikmiş. Çan sesleri çok uzaktan geliyormuş. Bulut’un içi ürpermiş. “Kayboldum,” diye düşünmüş. Güneş batmak üzereymiş, ay da yükseliyormuş. Minik keçi tam titremeye başlamışken, yanındaki kayanın ardından yaşlı bir dağ kaplumbağası çıkmış. Adı Sakin’miş. Yavaş konuşurmuş ama sözleri ağır gelirmiş. “Yolunu arayan acele etmez,” demiş. “Önce nefes al.” Bulut nefes almış. Biraz daha sakinleşmiş. Sakin, yıldızlara bakmasını söylemiş. Çünkü çoban her zaman kuzeye giden patikayı izler, yıldızları işaret alırmış. Bulut başını kaldırmış. En parlak yıldızı seçmiş. O yöne doğru yürümeye karar vermiş. Yolda bir sorunla karşılaşmış. Rüzgarın oyduğu dar bir geçit varmış. Geçit karanlıkmış ve Bulut’un dizleri titremiş. Geri dönmek istemiş ama arkasında da yol belirsizmiş. “Korkuyorum ama durmamalıyım,” demiş kendi kendine ve küçük adımlarla ilerlemiş. Her adımda biraz daha cesur hissetmiş. Geçidi aşınca bir ağlama sesi duymuş. Çalılığın içinde yavru bir tavşan varmış. Ayağı dikenlere takılmış. Bulut duraksamış. Yardım ederse daha geç kalacakmış. Sonra Sakin’in sözleri aklına gelmiş. Yavaşça tavşanın yanına gitmiş, boynuzsuz başıyla çalıları itmiş. Tavşan kurtulmuş. “Benimle gel,” demiş Bulut. “Birlikte daha kolay ilerleriz” İki yavru birlikte yürümüş. Ay iyice yükselmiş. Uzakta bir köpek havlaması duyulmuş. Bulut’un çok sevinmiş ve çan seslerinin de yaklaştığını duymuş. Şimdi geçmeleri gereken son bir engel kalmış: küçük bir dere. Su çok soğukmuş, Bulut önce patisini sokmuş, ürpermiş ama geri çekmemiş. Taşları bulup geçmiş. Tavşan da onu izlemiş.
Derken sürü görünmüş. Çoban ve köpek onları fark etmiş. Bulut’un annesi meleyerek koşmuş. Bulut annesine sarılmış. O an korkusu tamamen dağılmış. Tavşan da ailesine kavuşmuş. Annesi Bulut’un kulağını sevgiyle okşamış. “Yolunu yıldızlarla, kalbini cesaretle bulmuşsun,” demiş. Bulut gülümsemiş. Artık korkunun onu durdurmadığını biliyormuş.
Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masal için güzel yorum yapmanız bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.